Door mediation bij JMW samen weer door één deur !
Wij zijn drie kinderen van joodse ouders die de oorlog in de onderduik hebben overleefd. De zo genaamde 2e generatie. Mede door dit gegeven zijn we opgegroeid met een taboe op ruzie maken, met als gevolg dat conflicten altijd werden toegedekt, we leerden niet met meningsverschillen omgaan en er was weinig communicatie. Wel was er een sterke band omdat we in onze “kleine” familie erg op elkaar waren aangewezen.
Al een aantal jaren was de relatie tussen ons twee zussen min of meer verbroken vanwege een ruzie, die ondanks pogingen van beiden niet tot een oplossing kwam.
Onze broer hoorde onze verhalen over elkaar aan en vond het pijnlijk om te zien. Hij wilde niet aan de zijlijn toekijken.
Door de tussenkomst van een mediator van JMW zijn we gedrieën in gesprek met elkaar gekomen. We kregen beter zicht op onze eigen ingeslepen gedragspatronen uit onze jeugd en de uitwerking daarvan op elkaar. Dat was voor ieder van ons soms confronterend.
Dit is wat we om een paar voorbeelden te geven aan inzichten opdeden:
- Wij hebben geen zorgeloze opvoeding gehad en zijn daardoor te kort gekomen
- We begrijpen nu dat we veel samen hebben, maar heel verschillend met problemen omgaan
- het blijkt mogelijk om negatieve dingen te uiten zonder dat de relatie in gevaar komt
Aan het eind van de mediation hebben we hebben een aantal afspraken met elkaar gemaakt en met de mediator waar we elkaar in de toekomst op aan willen spreken. Zoals:
- Zelf verantwoordelijkheid nemen
- Niet meteen conclusies trekken
- Elkaar vragen stellen en doorvragen
- Checken of een aanname klopt.
Wij zijn heel tevreden over de tussenkomst van de mediator. Zij heeft ons gestimuleerd om voor de draad te komen, ieder met zijn of haar eigen verhaal, ze heeft gecorrigeerd daar waar aannames niet klopten, maar ze heeft nooit partij getrokken. Een vak apart! Onze hartelijke dank daarvoor.
Communicatie en informatie tussen ouders na een scheiding
Doordat je samen kinderen hebt blijf je als ouders altijd met elkaar verbonden. Daarom is het van belang de communicatie goed te houden.
Hierover kun je van tevoren het beste duidelijke afspraken maken.
Zo kun je een tijdstip afspreken dat je contact met elkaar hebt. Je kunt dat doen per telefoon, e-mail of persoonlijk. Ook kun je afspreken hoe lang zo’n gesprek duurt en waar het plaatsvindt. Als de relatie nog erg gespannen is, is het over het algemeen beter dit overleg niet te doen in aanwezigheid van de kinderen.
Het is van belang dat de ouders elkaar goed informeren. Is het kind ziek of is er een gesprek op school? Maak zonodig kopieën van brieven of mail het aan elkaar door als de school of sportclub niet beide ouders informeert.
Ook is het verstandig af te spreken welke zaken je onmiddellijk aan elkaar meedeelt. Dit kan bijvoorbeeld een ongeval zijn of een wijziging in de omgangsregeling door een uitnodiging voor een kinderpartijtje. Andere dingen kunnen misschien wel wachten tot je elkaar weer spreekt in het afgesproken overleg.
Het is goed als de ouders er beide op letten dat de kinderen geen boodschapper worden tussen de ouders.
Kinderen keuren de eventuele nieuwe partner van de andere ouder vaak in eerste instantie af. Het is belangrijk dat het kind dit kan uiten, zonder dat de andere ouder hierin meegaat.
Valkuil bij: ‘tijd is geld en dus maar snel zaken doen’
Geregeld komen cliënten bij ons binnen met het verzoek om snel hun echtscheiding te regelen. Ze geven direct al in het eerste gesprek aan dat ze alles met elkaar al hebben besproken, over alles al met elkaar eens zijn, maar dat het nog even bij de mediator geregeld moet worden.
Als mediator moet je echter erop bedacht zijn dat tijd geld is. Echter, onze ervaring is dat, voordat je bij wijze van spreke direct naar de onderhandeling en verdeling van huis en haard gaat, het van belang is toch de tijd te nemen en eerst van beide partijen hun geschiedenis te horen. Vragen die hier van belang zijn hebben betrekking op:
- Wat ging in het verleden volgens hen wel goed?
- Wanneer waren er spanningen en hoe zijn die ontstaan?
- Zijn die besproken?
- Hebben beide iets ondernomen om dit op te lossen?
- Hoe dan?
- Heeft één van hen ooit hulp ingeroepen?
- Had dit resultaat?
- Hoe was het daarna of is het direct al weer misgegaan?
Op het eerste gezicht lijkt het in tegenspraak om tijdens mediation bij dit soort vragen stil te staan. Het is immers geen therapie, het is niet op het verleden gericht maar juist op de toekomst.
Dat is volstrekt juist, maar om goede afspraken met elkaar te kunnen maken en te begrijpen waarom en wat er in het verleden mis is gegaan én om je te behoeden dat deze fouten opnieuw worden gemaakt, is het juist wel van belang hier aandacht aan te besteden.
De praktijk leert dat ergernissen in het verleden onvoldoende met elkaar zijn besproken. Vaak heeft men nooit de tijd voor elkaar genomen om hier met elkaar over te praten. Zo gaan zaken dan op een gegeven moment een eigen leven lijden.
Helaas worden dit soort gesprekken niet met elkaar gevoerd als men nog ‘gelukkig getrouwd’ is, maar komt dit voor het eerst bij de mediator ter sprake.
Hoewel het niet tot de taken van een mediator behoort, om met zijn cliënten therapie te bedrijven, kan men – door aan bovenstaande vragen aandacht te besteden - toch hier zijn of haar voordeel meedoen. De relatie tussen twee partijen kan dan wel beëindigd zijn, vaak blijven mensen toch met elkaar te maken hebben. (wellicht niet meer als geliefden maar wel als ouder van je kind(eren). Om die reden kan het toch een zinnige investering zijn om hieraan aandacht te besteden, zodat de relatie in het nahuwelijk wellicht onder minder spanning komt te staan en men meer begrip voor elkaar zal kunnen opbrengen. Op die manier komen er dan toch twee winnaars uit de strijd, waar de kinderen alleen maar baat bij zullen hebben.